Rozpoznając komórki tarczycy jako obce, układ odpornościowy produkuje przeciwciała anty-TPO, które mają za zadanie zwalczyć rzekome zagrożenie. W rezultacie tego procesu dochodzi do uszkodzenia tkanki tarczycy i zaburzenia jej funkcji, co może manifestować się zapaleniem, niedoczynnością lub nadczynnością tego gruczołu.
Oznaczenie stężenia przeciwciał anty-TPO jest wykorzystywane w diagnostyce chorób tarczycy oraz do oceny aktywności tych schorzeń. Zazwyczaj test na przeciwciała anty-TPO jest wykonywany równolegle z badaniem stężenia tyreoglobuliny.
Wskazaniami do przeprowadzenia badania są podejrzenia chorób tarczycy, zwłaszcza w przypadku objawów sugerujących niedoczynność lub nadczynność tego gruczołu. Dodatkowo, badanie jest zalecane przy nieprawidłowych wynikach wcześniejszych badań hormonów tarczycy (TSH, FT3, FT4) oraz podejrzeniu innych chorób autoimmunologicznych.
Zarówno niskie, jak i wysokie wartości przeciwciał anty-TPO mogą być wskaźnikiem różnych schorzeń, takich jak cukrzyca typu I, choroba Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa, układowe choroby tkanki łącznej, reumatoidalne zapalenie stawów czy rak tarczycy. Warto zaznaczyć, że osoby kontrolujące choroby tarczycy powinny regularnie wykonywać badania w tym samym laboratorium dla zachowania spójności wyników.
Powiązanie badania:
